سلام عزیزان
بعد از نمی دونم چند ماه با یه حس عجیب و غریب اومدم . فکر نمی کردم به این زودی آپ کنم چون دیگه هــــــــــــــــیــــــــــــــــــــچ بهونه ای برام نمونده بود
خوشحالم از این که الان با یه بهونه ی تازه دوباره . . .
و خوشحالم از این که برای اولین بار سعی نکردم به زور شعر بگم
در شعر به انتقال حس اعتقادی ندارم چون رعایت یه سری تکنیک ها بهترین معنا و حس رو به دنبال داره اما فکر می کنم این شعر از احساساتم الهام گرفت . . .
پس این بار بیشتر از دفعات قبل نیاز به راهنمایی ها و نقدهای ارزشمندتون دارم
من رو تنها نذارین
رود به حاشیه نشست
پل به انحطاطِ بوسه ، آب زد
در من کسی ست به قدمتِ تاریخ
به اقتباسِ شلیته ای می رقصد که اندازه اش نیستم
برف و غلتی نیست تا بزرگ شوم
اینجا برهوت هم نمی وزد
گاه چهل کلاغ از دور دست
تو را میان بازوانم چیده اند
رود به حاشیه که نشست
سرما را به لرزه افتادی
" تا همیشه " بتپد اندامت در من
شعری شود زاینده تر از رود
اگر
شبیه ماه به قرعه ی آب نیفتی
اگر
شبیه تابوت به جریان آب نیفتم !
